Wy jesteście solą ziemi! Jeśli tedy sól zwietrzeje, czymże ją nasolą? Na nic więcej już się nie przyda, tylko aby była precz wyrzucona i przez ludzi podeptana. Mt 5, 13.

Podczas niedzielnego nabożeństwa w Kościele Pokoju została wykonana przez orkiestrę festiwalową Kantata BWV 79 pt.: „Albowiem słońcem i tarczą jest Pan, Bóg”. Utwór napisany przez Jana Sebastiana Bacha w 1725 roku na Święto Reformacji.  

Jak Kościół powinien się zmieniać, aby człowiek mógł nadal odnajdywać w nim Boga? Czy w ogóle Kościół powinien się zmieniać? Może powinien raczej trwać i bronić tego, co ma? Ryzykując zepchnięcie na głęboki margines życia, ale dzielnie broniąc tzw. depozytu wiary…? Takie pytania dotyczące współczesnej wiary zadał słuchaczom podczas niedzielnego kazania ks. Waldemar Pytel, proboszcz parafii. Reformacja. Możemy dzisiaj odczuwać głęboki żal z powodu nieszczęsnego podziału chrześcijaństwa – kontynuował dalej proboszcz. – Możemy ubolewać nad jego rozbiciem. Ale czy można za to obarczać winą Marcina Lutra? Analiza jego nauki i wydarzeń, związanych z jego wystąpieniem, pozwala z całą stanowczością stwierdzić, że on sam był daleki od zamiaru tworzenia nowego Kościoła. On był przecież jego wiernym sługą. Swoją wiarę i teologię oparł Luter na Bożym objawieniu, zawartym w Biblii, która zawsze była księgą Kościoła, lecz nie zawsze była w rękach jego teologów i władz kościelnych.

Współcześnie przeżywamy odpływ ludzi z kościołów, co nie musi jeszcze oznaczać utraty wiary w Boga czy braku potrzeb religijnych. Oznacza natomiast, że ludzie do przeżywania swojej wiary coraz mniej potrzebują instytucji Kościoła i coraz chętniej obywają się bez uczestnictwa w religijnej wspólnocie. Faktem jest, że kościoły chrześcijańskie w Europie pustoszeją, dlatego jakże aktualnie zabrzmiały słowa jednej z arii: „Bóg słońcem i tarczą jest(…) On obroni trzódkę swą, chociaż strzały wrogów tną, chociaż szczeka grzechu pies.”