21 sierpnia 1657 r. w domu Daniela Czepki von Reigersfelda przy ulicy Grodzkiej w Świdnicy ogłoszono nowy statut parafii ewangelickiej, którego autorem był sam gospodarz.

Daniel Czepko (1605-1660), poeta i dramatopisarz, syn pastora angażował się w organizację świdnickiej parafii od jej początku. To on był autorem listu do cesarza w sprawie zezwolenia na budowę Kościoła Pokoju w Świdnicy oraz brał udział w wyznaczaniu placu pod budowę przyszłej świątyni na Przedmieściu Piotrowym w 1652 r. Prowadził „Kronikę kościelną księstwa świdnicko-jaworskiego”, w której zanotował m.in. zbiórki na budowę oraz pierwszy chrzest w 1653 r.

Na Świdnickim Portalu Historycznym Andrzej Dobkiewicz i Sobiesław Nowotny piszą o nim: „Wysłał swojego brata Christiana w podróże, aby zbierać pieniądze na budowę świątyni; wyprasza kontyngent drewna od hrabiego von Hochberga; jest obecny przy wytyczaniu ziemi pod budowę kościoła.

Wywalcza nawet, aby to znany mistrz stolarski Pancratius wykonał ławki dla powstającego kościoła. Był aktywny w każdej fazie budowy ewangelickiego Kościoła Pokoju pod wezwaniem Św. Trójcy. Matthäus Hofimann, pierwszy pastor nowo wybudowanego kościoła, w swej autobiografii napisał, że w dniu swojego próbnego kazania był podejmowany w domu Czepki”.

Daniel Czepko pracował także w Brzegu na dworze Piastów śląskich, jako radca książąt brzeskich. Za zasługi otrzymał szlachectwo i tytuł ,,von Reigersfeld”. Rok przed śmiercią został nadzorcą kopalń w Złotym Stoku, gdzie podczas jednej z inspekcji śmiertelnie zatruł się arszenikiem. Został pochowany w krypcie rodowej w Kościele Pokoju.

Na jego cześć ufundowano wyszywane epitafium w formie tzw. chorągwi radości i smutku (niem. Freude- und Trauerfahne), które jeszcze pod koniec XVII wieku w. we wnętrzu kościoła (nie zachowało się).