6 marca 1708 roku w pobliżu Kościoła Pokoju wytyczono plac pod budowę szkoły łacińskiej. Było to możliwe dzięki Ugodzie Altransztadzkiej, która przywróciła ewangelikom wolność wysyłania dzieci do szkół ewangelickich oraz budowy nowych obiektów szkolnych.

Budynek został wzniesiony, podobnie jak kościół i dzwonnica, w technice szachulcowej. W powstanie szkoły mocno zaangażowali się parafianie oraz okoliczna szlachta, która kształciła tu swoich synów pod kątem studiów prawniczych i teologicznych. Budowę wsparło także kilka miast, m. in. Augsburg, Ulm, Zittau, Görlitz. Oprócz pieniędzy darczyńcy ofiarowali także materiały budowlane, m.in. Hochbergowie podarowali 300 drzew, a Zedlitzowie sześć tysięcy cegieł. Również katolicki magistrat Świdnicy wsparł budowę, przekazując 150 sztuk drewna z miejskich lasów.

Prace postępowały tak sprawnie, że pierwsi uczniowie już pod koniec 1708 roku weszli do szkoły. Jej dach był zwieńczony sygnaturką z dzwonkiem wybijającym początek i koniec lekcji. Była to szkoła o profilu humanistycznym, oparta przede wszystkim na literaturze łacińskiej.

Obowiązkowa była nauka łaciny, greki, hebrajskiego, niemieckiego, angielskiego, francuskiego, historii i geografii. Pierwszym rektorem szkoły był Johann Christian Leubscher, któremu jest poświęcona tablica przy wejściu:

„Wędrowcze przystań w spokoju, tu spoczywa Johann Christian Leubscher z Brzegu na Śląsku, który przez trzynaście lat był pierwszym rektorem tutejszej szkoły, która położona jest w pobliżu kościoła Świętej Trójcy w Świdnicy. Przyszedł on na świat 4 lutego 1675 r. jako syn słynnego profesora gimnazjum w Brzegu Johanna Leubschera, a zmarł 22 lutego 1721 r. w wieku 46 lat. Co życzysz jemu i pozostałej po nim rodzinie, to niechaj stanie się z Tobą. Ten pomnik wdzięczności wystawili swemu nauczycielowi jego uczniowie”.

W 1854 roku szkołę przeniesiono do nowej siedziby, a budynek nazywany „Luterheim” (dom Lutra) przestał pełnić funkcje szkolne, został siedzibą stowarzyszeń kościelnych.